Fyrir nákvæmlega viku síðan lagði ég bílnum sunnan við Arnarfellið. Þá var enginn bíll á stæðinu og ég bjó lengi vel einn að öllum veiðistöðunum. Þennan sunnudagsmorgunn brá öðru við. Það voru fjórir bílar á stæðinu, ég var á þeim fimmta og ég var rétt stiginn út úr bílnum þegar sjötti bíllin lagði fyrir aftan mig.

Eins og við var að búast voru allar veiðibleiðurnar uppteknar næst Arnarfellinu. Örtröðin varð til þess að ég fór að leita nýrra veiðistaða. Ég gekk því suður eftir austurbakkanum og örugglega lengra en ég mátti því þar sem ég stoppaði sá ég til bæjanna Miðfells og Mjóaness. Á leiðinni suður eftir bakkanum kom ég fljótlega á stað sem mér þótti líklegur en ákvað að veiða hann í bakaleiðinni. Ég stoppaði í víkinni sem ég og eiginkonan veiddum þann fjórða ágúst 2017. Ég er með brúnleita púpu undir, kasta henni og fljótlega er hún tekin. Takan var ekkert sérstaklega hraustleg þannig að ég hélt að ég væri með smábleikju eða murtu. Ég dundaði mér við að spóla inn lausu línuna og hafði frekar kæruleysisleg handtök við þetta. Skyndilega rýkur fis

kurinn út og reyndist hann vera heldur stærri en takan sagði til um.

Síðan rölti ég bakkann til baka og kastaði þar sem mér þótti líklegt að fiskur gæti legið. Ég var ekki búin að ganga langt þegar önnur ágæt kuðungableikja tekur fluguna, Peacock. Áfram var haldið eftir bakkanum. Ég sá að tveir strákar voru búnir að planta sér á staðnum sem ég var búinn að sjá fyrir mér að væri líklegur og ætlaði að veiða í bakaleiðinni. Ég á staðinn bara inni. Rétt sunnan við strákana tók ég nokkur köst og það er tekið raustlega í. Sá fiskur slapp en að sjálfsögðu var kastað nokkrum sinnum í viðbót. Eftir nokkur köst var aftur þrifið hrauslega í. Fiskurinn sýndi sig strax með því að stökkva nokkrum sinnum. Greinilegt var að þetta var urriði en ekki bleikja. Að þessu sinni náði ég að landa honum.

Ég náði síðan að landa einni bleikju til viðbótar í krubbunni við steininn þannig að í þessari ferð náði ég að landa þremur bleikjum, 1 pund, 1,5 – 2 pund og einum urriða 1,5 – 2 pund. Ég settist hjá veiðimanninum við steininn. Hann var búinn að landa einum myndalegum urriða. Ég held að það sé engin spurning um það. Urriðanum er að fjölga í vatninu. Við bílinn hitti ég síðan strákana sem voru að veiða á staðnum sem ég á inni. Þeir náðu einum tíu bleikjum á land.

Brautarlækjarsmíðin hefur þvælst dálítið fyrir þetta sumarið en nú er húsið okkar komið á þann stað að við ættum að geta slakað á. Það liggur ekki svo mikið á að

klára rest svo við hjónin ákváðum að nú fengi veiði og útivera að vera í forgangi. Tími Heiðarvatnsins er kominn svo þangað var ferðinni heitið þessa helgina. Það er enginn vegur að vatninu, gangan að því öll á fótinn og við hjónin komin á viðhaldsaldur. Þess vegna vorum við hálfkvíðin fyrir göngunni. Aðstæður voru samt okkur allar í hag. Veðrið dásamlegt. Veðrið dásamlegt. Norðanátt sem síðan snerist í austanátt. Það var ekki of hlýtt, bjart og smá gjóla.

Við vorum staðráðin í að láta veiðigleðina ekki valda því að við ofgerðum okkur á göngunni. Við gengum því hægt og virðulega upp brattann og hvíldum okkur nokkrum sinnum á leiðinni. Þess vegna vorum við hin hressustu þegar við vorum mætt á veiðislóð við vatnið. Við byrjuðum á bakkanum á milli Breiðavíkur og Lómavíkur. Heitið á Lómavíkinni vekur furðu. Hvers vegna í ósköpum ætli hún hafi fengið það heiti? Mig grunar að skýringin sé ekki merkilegri en það að einhver í fortíðinni hafi ekki þekkt tegundarheitið á fuglinum sem á vatnið, himbrimanum. Síðan er það hitt. Hvers fékk víkin fékk fuglaheitið þrátt fyrir að himbriminn láti aldrei sjá sig í henni? Við höfum aldrei orðið vör við fisk í víkinni og sennilega himbriminn ekki heldur. Það skýrir hvers vegna hvorki við né fuglinn eigum erindi í víkina.

Ég lét Guðrúnu veiðisvæðið eftir og gekk vestur fyrir vatnið og á bakkann suður af Lóma- og Breiðuvíkinni. Kastaði þar um stund. Sé yfir vatnið að Guðrún er að brasa mikið á bakkanum og grunaði að hún hefði landað einum. Síðan veður hún út í og skömmu síðar sé ég skvamp og Guðrún landar öðrum. Ég varð hins vegar ekki var. Gekk þá yfir Réttartangann og kastaði þar sem þrengist inn í Suðurvíkina. Himbrimann sá ég hvergi og velti fyrir mér hvort eitthvað hafi misfarist hjá honum þetta sumarið. Þá poppaði hann úr kafi rétt fyrir framan mig og var eftir það með okkur. Álftarparið er einnig við vatnið þannig að það er allt eins og það á að vera þarna á heiðinni. Það virðist einnig vera dálítið af rjúpu því á leiðinni upp flaug hópur af rjúpum undan okkur. Ég varð ekkert var svo ég rölti til baka.

Þegar ég kem að veiðislóðinni á milli Lómavíkur og Breiðavíkur liggur frúin flöt á milli þúfna og starði upp í himininn. Ekki vegna þess að hún væri aðframkomin. Bara sátt við tilveruna því tveir urriðar voru komnir á land. Sá fyrri var um fjögur pund en sá seinni heldur léttari. Hann leit ekki vel út því mjósleginn var hann. Á honum voru netaför en við héldum að það væri engin netaveiði í vatninu. Sennilega hafa einhverjir stolist til að leggja net. Ég kastaði á sömu bleiðu þar sem Guðrún fékk sína tvo og set í einn nokkuð vænan og síðan annan sem var um tvö pundin. Þriðji fiskurinn hljóp síðan á snærið í Breiðuvíkinni. Sá var um fjögur pund. Í þessari veiðiferð var sem sagt fimm urriðum frá tveimur til fjögur pund landað.

Við gengum síðan heim í björtu og vorum komin heim í hús um hálf tólfleitið. Höfðum á orði að þetta hafi ekki verið eins erfitt og við áttum von á. Kannski hefur stanslaus vinna við smíðar undanfarið ár elft okkur af þreki og þrótti og auðvitað er allt auðveldara þegar veðrið er gott.

Ætli það geti verið að urriðinn í heiðarvatninu sé með hugann við eitthvað annað en að éta þegar ágúst sleppir? Ég hef svo sem ekki oft reynt veiðar í vatninu í september en í þau fáu skipti sem það hefur verið reynt hefur vatnið ekki gefið vel. Fyrsta laugardag í september gerði ég mér ferð í vatnið og aðstæður voru nákvæmlega þær sem tengdapabbi sagði að væru kjöraðstæður, sterk suðvestanátt. Hann sagði að við þær aðstæður gengi urriðinn inn í Veiðvíkina.

Ég byrjaði samt ekki í Veiðivíkinni. Gekk rakleiðis að klettinum sunnan við Grunnuvík. Þar byrjaði ég að kasta en varð ekki var. Veiddi inn í víkina norðan við klettinn. Þar var einu sinni þrifið í agnið en ekki nema í það eina sinn. Gekk þá áfram til suðurs að hrygningarstöðvunum. Þar óð ég langan veg út í vatnið í átt að Himbrimahólmanum. Kastaði ótt og títt á meðan ég fetaði mig áfram til norðurs og fékk fljótlega einn smáan urriða. Batt hann með spotta við smeyginn á vöðlunum því ég nennti ekki að vaða í land. Fljótlega átta ég mig á að urriðinn var horfinn. Hnúturinn hafði losnað.

Eftir að hafa veitt áfram um stund ákvað ég að snara á mig bakpokanum og gekk bakkann til norðurs. Ætlaði að athuga hvort urriðinn hafi nú gengið inn í Veiðivíkina. Stoppaði á leiðinni til að borða kvöldmatinn. Að honum loknum stend ég upp til að ganga áfram. Þá rek ég augun í urriðan sem ég hafði týnt. Hann hafði sem sagt flotið sömu leið og ég gekk. Veiddi síðan um stund í Veiðivík, Breiðavík og á bakkanum vestur af Breiðavík. Fékk ekki högg.

Ég gaf þessari veiðiferð ekkert allt of langan tíma og lagði af stað heim á leið um níuleitið. Var frekar ánægður með gönguþrekið því ég fann lítið fyrir þessu. Það fór nú samt svo að þegar ég var kominn í hvíld að göngu lokinni fékk ég hreint ferlegan sinadrátt. Ég verð að gæta þess héðan í frá að drekka nóg í svona ferðum. Þessu vill ég ekki lenda í aftur.

Núna eru smiðir að störfum í nýja húsinu okkar. Fyrir vikið er heldur rólegra hjá okkur hjónunum þannig að við gátum gefið okkur stund til að fara í árlega veiðiferð í heiðarvatnið. Við vorum samt ekkert að æsa okkur í dalinn. Fylgdumst með hlaupurum í Reykjavíkurmaraþoninu streyma þúsundum saman hjá húsinu okkar fyrir sunnan. Í ár hlupu 14.300 manns og hafa þeir aldrei verið fleiri. Við vorum komin í dalin um tvöleitið á laugardeginum.

Á milli hálf sjö og sjö vorum við komin á veiðistað við heiðarvatnið. Við gengum beint niður að vatni og hófum veiðarnar í Breiðuvík. Rétt fyrir átta tók þriggja punda urriði svartan nobbler hjá mér í vesturenda víkurinnar. Á meðan var eiginkonan að reyna fyrir sér fyrir miðri Veiðivíkinni. Hún varð vör þar. Ég gekk áfram til vesturs að bakkanum sem svo oft hefur gefið en ekkert hljóp á snærið þar.

Ég rölti til baka og við tókum kvöldverð fyrir miðri Breiðuvíkinni. Eftir kvöldverðinn kastar eiginkonan fyrir miðri víkinni og setur strax í fjögurra punda fisk sem hún landar. Þá var klukkan fjörutíu mínútur gengin í níu. Sjö mínútum síðar landar hún öðrum fisk sem er eitt og hálft pund. Tæpri klukkustund síðar gekk ég aftur á bakkann vestan við Breiðuvíkina. Ég var viss um að þar væri fiskur eins og venjulega. Flugan gaf ekkert en í vissi að stundum liggur urriðinn þarna lengra út en svo að ég nái til hans með flugunni. Ég tók því kaststöngina og þeytti stórum toby svo langt sem ég náði og þá tók hann. Öðrum fjögurra punda urriða var landað þar.

Það var ísskápshiti þetta kvöld. Þrjár gráður og nokkur vindur þegar við hófum veiðar. Maður verður ansi handkaldur við þessar aðstæður. Sem betur fer lægði aðeins og vindurinn sneri sér aðeins svo hann varð örlítið austanstæðari en samt áfram blés hann frá norðri. Við vorum lögst til hvílu rétt eftir miðnættið. Mjög svo sátt við að eiga nýjan fisk í frystinum og gaman að geta gefið litháísku smiðunum nýveiddan bleikan fisk úr heiðarvatninu.

Núna höfum við lítinn tíma til að leika okkur þannig að það fer minna fyrir veiði en oft áður. Við hjónin tókum nú samt veiðidótið með í Brautarlæk þessa helgina því að það er stutt stund milli stríða í byggingamálunum. Við dunduðum okkur aðeins á byggingasvæðinu og renndum á laugardagskvöldinu í Selvatn. Selvatn er handan hálsins sem er ofan við Hreðavatn. Þar hefur Gummi Daníels kunningi Guðrúnar frá fyrri tíð komið sér upp skógarkoti. Þangað renndum við þetta kvöld. Guðrún vonaði sá ég að Gummi væri í skógarkotinu en hún átti samt ekki von á því vegna þess að hann er orðinn aldraður maður. Það reyndist tilfellið og Guðrún gat því ekki heilsað upp á skógarmanninn og endurnýjað veiðileyfið sem hún fékk þegar hún var unglingur. Hún var nefnilega í vist á bænum Hreðavatni í fjögur sumur sem unglingur og þar kynntist hún Gumma og fékk æfilangt veiðileyfi í vötnin sem tilheyra bænum.

Það er nú ekki því að heilsa að það veiðileyfi hafi verið vel nýtt. Vissulega höfum við nokkrum sinnum farið og veitt í Hreðavatni en aðeins einu sinni áður í Selvatni. Núna langaði okkur að skoða hvort það væri vænlegra að veiða sunnanvert í vatninu. Við reyndum nefnilega í fyrra að fluguköst voru ekki auðveld norðanvert. Það var fallegt veður þegar við gengum frá skógarkotinu að vatninu. Okkur leið eins og við værum að ganga inn í einhvern ævintýraheim. Gróðurinn umlykur allt þarna innfrá og Skógræktin hefur plantað heilmiklu. Þau tré eru orðin vel að vexti. Gróðursæld sem þessari eigum við heiðarfólkið ekki að venjast.

Veiðin var svo sem ekkert til að hrópa húrra fyrir en það var samt fiskur. Eftir fjögurra klukkustunda veiðidund höfðum við landað fimm urriðum þannig að við eigum tvær máltíðir á grillið fyrir okkur tvö því smáir voru þeir.

Já, núna mér er eiginlega skapi næst að hætta þessu bara. Sagan á bak við þennan pirring hefst á því að ég kaupi mér nýja flugustöng því ég braut toppinn á Sage stönginni minni í fyrra. Eftir að hafa beðið í heilt ár eftir að Sage sendi nýjan topp gafst ég upp á biðinni og keypti mér vandaða Orvis flugustöng í Vesturröst. Daginn eftir að ég keypti stöngina hringir Veiðihornið og bíður mér nýja flugustöng á góðum afslætti. Sage gat nefnilega ekki útvegað efni í gömlu stöngina mína og þar lá skýringin á þessari löngu bið. Þar með átti ég tvær góðar flugustangir fyrir línu átta. Í fyrsta veiðitúrnum með nýju stöngina uppgötva ég að vöðlurnar mínar leka. Að vera blautur að veiða er frekar ónotalegt svo ég ákvað að kaupa mér nýjar vöðlur. Vöðlukaupin fjármagna ég með því að selja Sage stöngina.

Við hjónin erum á kafi í að smíða sumarhús í Borgarfirðinum og þess vegna var það ekki fyrr en núna á sunnudaginn sem ég fór fyrstu ferð í Þingvallavatn. Með nýja stöng og í nýjum vöðlum. Það gerist ekki betra. Veðrið var reyndar ekkert til að hrópa húrra fyrir. Rigning og sunnan strekkingur. Mér leið samt ljómandi vel við veiðarnar því ekki var ég blautur í nýju vöðlunum og það var hrein unun að kasta með nýju stönginni þrátt fyrir vindinn. Ég byrjaði á að reyna fyrir mér á þeim tveim stöðum sem ég veit að gefa stundum fisk þarna sunnan við Arnarfellið. Ég varð ekki var svo ég ákvað að ganga suður með austubakkanum í átt að Miðfelli. Ætlaði síðan að veiða bakkann til baka í rólegheitunum.

Mér hefur fundist að jafnvægið sé orðið eitthvað minna en áður var. Þess vegna fer ég sérstaklega varlega í Þingvallavatni því botninn getur verið varasamur. Hann er grýttur og stundum dýptkar snarlega og þá er hætt við að maður missi jafnvægið. Ég er til dæmis farinn að nota vaðstafinn sem ég vann í happadrætti á opnu húsi hjá Stangveiðifélaginu fyrir þrjátíu árum. Jæja, ég hefst handa við veiðarnar og fikra mig frá einum stað til annars í norðurátt. Eitt skiptið lá mér við falli þegar ég er að vaða í land. Ég hugsa með mér að þetta séu einmitt aðstæður sem gera vatnið varasamt. Skyndilega er eins og einhver ýti við mér og ég steypist eins og knattspyrnumaður með látum aftur fyrir mig og út í vatnið. Vatn fossar inn um hálsmálið á jakkanum og niður í vöðlurnar. Ég næ nú fljótt að standa upp og hugsa með mér að það dugði ekki að fá sér nýjar vöðlur. Ég kem samt rennandi blautur heim. Þá kemur áfallið. Toppurinn á nýju stönginni hafði brotnað í fallinu. Hmm, núna reynir á þjónustuna hjá Vesturröst og Orvis.

Ég skaust einn upp í dal um helgina og ætlaði að byrja á sumarverkefninu. Sumarverkefnið er að steypa grunn undir nýjan Brautarlæk sem verður reistur í ágúst ef allar áætlanir standast. Við verðum heldur betur að halda vel a spöðunum ef við ætlum ekki að lenda í tímaþröng. Það verður nú samt að gefa sér tíma til að veiða og sjálfsögðu hafði ég nýju veiðistöngina með. Nýja stöngin kemur í stað þeirrar sem ég braut við Selvatn í júlí í fyrra. Sú stöng var Sage stöng með ábyrgð. Síðan leið hver mánuðurinn á fætur öðrum og aldrei kom stöngin úr viðgerð. Á endanum gafst ég upp á biðinni og keypti mér Orvis Helios 3F fyrir línu átta. Hörkufína stöng. Daginn eftir þau kaup hringdi söluaðili Sage stangarinnar og tjáði mér að ég gæti fengið nýja Sage stöng á verulegum afslætti. Það væri ekki lengur til efni í gömlu stöngina. Tilboðið var það gott að ég gat ekki hafnað því. Núna á ég tvær hörku góðar stangir fyrir línu átta.

Seinni partinn á laugardeginum skaust ég með nýju stöngina í Hreðavatn. Setti lítinn Killer með kúluhaus undir og hann var á í fyrsta kasti. Þetta veit nú á gott. Urriðinn sem tók var pundsfiskur. Það sem var ánægjulegt einnig var að ég fann ágætlega fyrir honum þótt smár væri. Valið stóð á milli þess að kaupa 3F stöngina eða 3D stöngina. 3F stöngin er heldur mýkri en 3D stöngin en D stöngin býður upp á lengri köst sem er gott í vatnaveiðinni. Ég valdi samt 3F og held að það haf verið rétt val vegna mýktarinnar. Ferðin skilaði fjórum punds silungum á land. Þrír urriðar og ein bleikja.

Ég var þess fullviss að það væri ástæða til að taka búnað til flökunar með í árlega ferð Smíðaklúbbsins í ónefndu vötnin. Þess vegna brýndi ég flökunarhnífinn svo hann rynni eftir hrygg silunganna líkt og um smjör væri að ræða og flökin röðuðust síðan hratt og örugglega í kæliboxið að loknum veiðidegi. Flestar veiðiferðir í vötnin gáfu tilefni til slíkrar bjartsýni.

Við mættum á svæðið um tvöleitið á fimmtudegi og fórum beint til veiða vegna þess að sumarhúsið sem við leigðum var ekki tilbúið til afhendingar. Við skiptum okkur að venju í tvennt. Eldri borgararnir í hópnum fóru í Vallavatn en við þeir yngri í Arnarvatn. Fullur bjartsýni hóf ég fluguköstin út frá tanganum í Arnarvatni sem hefur að minnsta kosti í þrígang gefið mér ágæta veiði. Að loknum deginum þótti mér aumt að vera einungis með þrjá frekar smáa urriða að lokinni þessari fyrstu vakt. Félagi minn stóð sig ekki betur og var einungis með einn. Eldri borgararnir gerðu hins vegar ágæta veiði í Vallavatni. Á föstudagsmorgninum fór ég í Vallavatn og átti nú von á einhverjum tökum í ljósi ágætrar veiði eldri borgara deginum áður. Um tvöleitið var félagi minn kominn með þrjá eða fjóra silunga og ég ekki neinn. Áfram var staðan aum. Eldri borgarar fóru í Harðarvatn og stóðu seig ekki betur. Náðu einni flundru. Seinni partinn á föstudeginum fórum ég og veiðifélagi minn í Harðarvatn en eldri borgarar í Vallavatn. Eldri borgarar náðu nokkrum silungum á land og einum ál en við engum. Síðasta vaktin var á laugardagsmorgninum og leikurinn frá morgninum áður var endurtekinn nema að nú vorum við allir í Arnarvatni. Það er víst bara þannig að stundum er maður alltaf á röngum stað.

Það var ágætis veiðiveður þessa daga. Hiti var 11 – 13 gráður og kul frá ýmist norðaustri eða norðvestri. Stundum datt hann í logn. Það hefur greinilega ekki rignt mikið á þessu svæði undanfarið því við höfum aldrei séð jafnlítið vatn í þeim í ferðum okkar í vötnin. Ef til vill voru það veiðiaðstæður sem ollu tregðunni eða tímasetningin. Við höfum alltaf verið aðeins fyrr að sumri í vötnunum.

Hér í Brautarlæk hefur ekkert rignt í sex vikur. Ár og vötn eru til vitnis um úrkomuleysið og Norðuráin liðast fram hjá okkur eins og lítill lækur. Ef það hefðu ekki verið svo miklar annir hjá okkur hjónunum í sveitinni hefðum við örugglega nýtt tímann til veiðiferða. Smíðaverkefnin urðu að fá forganginn að þessu sinni.

Loksins núna undir lok sumarleyfisins varð smá hlé á smíðavinnunni. Erum langt komin með að eingangra smíðaskúrinn, búin að setja upp lítinn sex fermetra geymsluskúr og slá upp fyrir grunni undir nýjan Brautarlæk. Eigum við ekki skilið að fara í veiði núna? Ég held það.

Stóra verkefnið þetta sumarið. Að slá upp fyrir nýju húsi í Brautarlæk. Stefnum að því að steypa sökkulveggina í ágúst.

Ég ákvað að gera mér ferð í Heiðarvatnið en eiginkonan nennti ekki með. Aðallega vegna hundsins sem getur ekki verið til friðs í veiðiferðum. Veðrið var einstaklega gott. Ekki glampandi sól en þurrt, fimmtán gráðu hiti og andvari þegar ég hóf veiðar um tvöleitið. Ég leitaði víða að fiski en ég varð ekki var. Rétt fyrir sjö um kvöldið snerist suðvestan andvarinn yfir í norðaustan golu. Ég var búinn að veiða helstu staði á austurbakkanum og í kringum Réttartangann. Allt steindautt að manni fannst. Þegar kom á einn af þeim stöðum í vatninu sem hafa gefið okkur einna besta veiði var áfram það sama upp á teningnum. Ekkert líf.

Eftir kvöldmat rölti ég yfir í Breiðuvíkina og kastaði þvert á hana frá vestri. Ég fékk engin viðbrögð þannig að ég var farinn að huga að heimferð. Þá tekur 2,8 punda urriði spúninn hjá mér. Að sjálfsögðu var reynt áfram en ekki tók annar. Ég hugsaði með mér að það hlyti að vera fiskur á þeim stað sem ég var áður. Rölti með flugustöngina til baka og fljótlega tekur tveggja punda urriði svartan nobbler. Aftur er kastað og aftur er þrifið í nobblerinn. Það var stór fiskur sem tók vel í. Mér til armæðu sleit hann og ég hafði gleymt flugum við Breiðuvíkina. Ég sótti fleiri flugur og kaststöngina og landaði þremur urriðum til viðbótar. Tveimur á rauðan nobbler. Nobblerinn hvarf síðan í vatnið með urriða sem sleit. Þá var spúninum hent út og einum urriða landað til viðbótar. Allir voru þeir í kringum þrjú pund. Afrakstur ferðarinnar urðu fimm urriðar, tvö til þrjú pund.

Vatnsstaðan í vatninu er ansi lág enda hefur júlímánuður verið einstaklega þurr.

Gangan heim í myrkrinu er alltaf skemmtileg eða þannig. Orðinn þreyttur og hálf aumur í fótunum enda búinn að ganga allan daginn. Ég sá lítil merki um að það hafi verið fólk á ferð við vatnið en greinilega hafði hestahópur átt leið hjá vatninu.

Aðstæður hafa verið einhvern vegin verið þannig að ég hef ekki látið sjá mig á bökkum Þingvallavatns fyrr en núna. Júní var lengi vel kaldur sunnanlands svo mér fannst ekki taka því að reyna að veiða í vatninu. Síðan kom júlí en þá var ég ekki staddur í bænum. Við hjónin þurftum þó að skjótast í bæinn og að sjálfsögðu notaði ég tækifærið og heimsótti vatnið.

Veðrið var eins og sjá má á myndunum algerlega frábært. Í mesta lagi andvari og stundum datt í dúnalogn. Oft hefur maður heyrt að þetta séu vonlausar aðstæður til veiða en það er ekki endilega mín reynsla. Ég hef til dæmis gert ágæta ferð í Þingvallavatn einmitt í svona aðstæðum. Að þessu sinni var áhugi bleikjunnar á flugunum sem ég bauð henni enginn. Ætli hrygningin sé ekki mál málanna hjá bleikjunni núna og einhver ætisleit komist hreinlega ekki að. Ég veit að bleikjan var þarna því þær voru áberandi í logninu þar sem þær syntu fram og til baka í skálinni og stórar voru þær.

Blágresið blómstar nú um allt og það nýtti ég mér til að æfa mig á nýju myndavélina sem við hjónin fjárfestum í um daginn. Ég er bara nokkuð ánægður með útkomuna.

Ekkert óskaplega langt frá kofanum okkar í sveitinni er vatn eitt sem eiginkonan er með æfilangt veiðileyfi í vegna dvalar sinnar og vinnu á jörðinni sem vatnið tilheyrir. Það eru að nálgast fjörutíu árin síðan hún var þarna við störf. Jörðin heitir Hreðavatn og var í ábúð á þeim tíma og stundum var sóttur silungur í Hreðavatn. Oft fór hún og lagði net í Hreðavatn en aldrei var farið í Selvatn. Ætli ástæðan hafi verið að það hafi ekki tekið því vegna þess hve lítið er af fiski í vatninu?

Vonandi ekki því Selvatn fær þann heiður að vera fyrsta vatnið sem við veiðum í þetta sumarið.

Síðustu vikuna hefur veðrið verið einmuna gott í Norðurárdalnum. Okkur langaði að bleyta í færi í blíðviðrinu en gáfum við okkur ekki tíma til þess. Langaði að klára að einangra geymsluskúrinn sem við smíðuðum þar síðasta sumar. Loksins þegar við síðan ákváðum að skella okkur í veiði hafði hann snúist í norðanátt þannig að ekki var lengur hlýtt. Eiginkonan nefndi Selvatn. Þrátt fyrir nálægðina og veiðileyfið höfum við aldrei prófað að veiða í því. Höfum þar af leiðandi ekki hugmynd um möguleikana.

Við komum að vatninu að suðvestanverðu og létum nægja að reyna frá bökkunum að vestan og austan og sunnan. Það er bratt niður að vatninu að vestan og austan og grynningarnar eru ekki nema svona meter að breidd og síðan tekur hyldýpið við. Fyrir aftan tekur við kjarri vaxin snarbrött brekka þannig að það reyndist erfitt að kasta flugu nema frá suðurbakkanum. Eiginkonan kastaði spúni og setti strax í ágæta bleikju en missti hana. Ég kastaði flugunni nokkrum sinnum eða þangað til að stöngin brotnaði. Já, Sagestöngin brotnaði. Af fenginni reynslu veit ég að ég mun ekki fá Sagestöngina úr viðgerð fyrr en veiðitímabilinu er að ljúka. Ég er svo sem ekki í vandræðum því ég get veitt með fimmunni minni og síðan á ég þyngri varastöng sem má nota í harðindum þegar vindur hamlar köstum með fimmunni.

Það var ekkert annað fyrir mig að gera en að rölta til baka í bílinn og sækja aðra kaststöng. Prófaði síðan að veiða suðvesturhornið á vatninu. Þar setti ég í ágæta bleikju. Þegar ég er kominn með háfinn í hendurnar og ekkert er eftir nema að landa þá skyndilega losnar úr fiskinum og spinnerinn skýst upp úr vatninu og endar í hökunni á mér og þar hékk hann en fiskurinn synti sína leið. Ég losaði því öngulinn úr hökunni á sjálfum mér en ekki fiskinum og hélt áfram veiðum. Við urðum ekki vör eftir þetta og héldum fljótlega heim í hús.

Alveg rétt, haustið er komið hugsuðum við hjónin þegar við mættum fjársafninu þar sem það streymdi í átt að Hellisá á leið sinni yfir í Þverárrétt. Undruðumst síðan hve mikið fé var enn í hlíðunum fyrir ofan Fornahvamm. Þegar ofar dró á Holtavörðuheiðina fengum við skýringu á því. Hafi leitamenn lagt í að reyna að smala heiðina þá hafa þeir varla séð nokkra rollu því þokan var þétt. Ferð okkar hjónanna var heitið í Hópið og vorum nokkuð viss um að þetta yrði síðasta veiðiferð ársins.

Okkur leist ekki allt of vel á þegar við beygðum til norðurs eftir vegi 716. Það var ansi þétt þoka við Vesturhópsvatn. Okkur langaði helst að sjá landslagið því við erum nú ekki oft á ferð á þessum slóðum. Þokunni létti aðeins en aldrei nóg til að við fengjum eitthvað útsýni. Það var norðanátt, dálítill vindur en ekki fannst okkur kalt þótt hitinn væri ekki nema átta til níu gráður. Við byrjuðum að reyna veiðar við klettana yst á Ásbjarnarnesinu. Þar byrjuðum við einnig árið 2014, síðast þegar við fórum í Hópið. Ekki urðum við vör þar. Fljótlega færðum við okkur norður fyrir klettana. Þar voru aðstæður betri en norðanvindurinn lamdi á okkur þannig að dvölin við bakkann þar var ekki beint notaleg. Náðum einum afskaplega smáum sjóbirting. Færðum okkur síðan suður fyrir klettana. Þar var lygnar og vistin betri. Við urðum ekkert vör við fisk svo við ákváðum að halda heim. Ákváðum að kasta spún nokkrum sinnum áður og eiginkonan setti í eina eins og hálfs punds sjóbleikju. Þar með var síðustu veiðiferð ársins lokið og við héldum heim í kvöldverð.

Þar sem við erum lítt kunnug veiðum í Hópinu vorum við ekkert ofurbjartsýn á árangur. Við vitum að það tekur tíma að læra á nýtt veiðivatn. Það einfaldar ekki málið þegar vatnsbolurinn er svona ógnarstór. Hópið er fimmta stærsta stöðuvatn á Íslandin, 29 til 44 ferkílómetrar eftir því hvernig stendur á sjávarföllum. Það er ekki djúpt. Einungis 9 metrar þar sem það er dýpst. Við vorum ekki með kunnugum þannig að það var ekkert annað að gera en að reyna hér og þar þangað til vænlegur staður fyndist. Á nokkrum veiðivefum fundum við einhverjar lýsingar á því hvar vænlegt væri að bera sig niður. Það þykir vænlegt að reyna á norðanverðu og austanverðu Ásbjarnarnesinu. Þar byrjuðum við og fengum sjóbleikjuna út af austanverðu nesinu. Einnig hefði verið vænlegt að aka áfram út með vatninu til norðurs og reyna við staðina undir hlíðunum vestan megin í vatninu í átt að ósnum. Reyndar er slóðinn þarna niður eftir frekar torfær. Í lýsingunum er einnig talað um nestis og salernisaðstöðu við Ásbjarnarnes. Okkur hjónunum fannst líklegt að hér væri verið að vísa í kamar sem við sáum út í miðjum móa og bæjarhús bæjarins Ásbjarnarness sem reyndist vera í algerri niðurníðslu. Við hliðbæjarhússins var torfhús sem leit ágætlega út en ekkert benti til þess að það væri umrædd nestisaðstaða því það hús var læst.

Við hjónin áttum langa fríhelgi fyrir höndum og hana ætluðum við að nýta í að tína ber og veiða fisk. Við vissum að berjatínslan yrði erfið því þetta berjasumar er óvenju slæmt. Sennilega hefur komið næturfrost eftir að lyngið blómstraði í vor því okkur þótti ansi lítið um vísira á lynginu. Hvað um það. Við ætluðum nú samt að þrjóskast við og tína í nokkrar fötur. Þegar við lögðumst til hvílu um miðnættið á föstudeginum stóð hitamælirinn fyrir utan í núll gráðum. Það styttist mjög í næturfrostið. Það er því ekki seinna vænna að tína berin áður en þau frjósa. Birkið og berjalyngið eru nú þegar byrjuð að undirbúa sig fyrir veturinn. Þegar laugardagurinn rann upp var ekki ský á himni og logn. Ég ákvað að gera mér ferð í heiðarvatnið og gefa mér tíma til að ganga upp á borgirnar fyrir ofan vatnið. Ég sá ekki eftir því að hafa lagt það á mig því útsýnið var stórkostlegt og hægt var að sjá hvernig botninn lá í vatninu því það var spegilslétt.

Eftir tveggja tíma göngu var ég komin á bakkann. Fyrsta verk var að setjast niður, fá sér hádegissnarl og horfa yfir spegilslétt vatnið. Yfirleitt sýnir urriðinn sig ekki á yfirborðinu en það gerði hann nú. Var greinilega að eltast við flugurnar sem settust á yfirborðið. Ég græjaði því fimmuna með átta punda taum og þurrflugu. Áttuna græjaði ég með tólf punda taum og teal and black flugu og dropper sem var watson fancy púpa með kúluhaus. Í þriðja kasti tók urriði þurrfluguna út af bakkanum sunnanvert á Réttartanganum. Við toguðumst á í töluverðan tíma en skyndilega varð allt laust. Þessi var farinn. Ég kastaði áfram í svona klukkutíma frá bakkanum og landaði tveim urriðum, 1,5 p og 2 p. Báðir tóku þeir þurrfluguna. Síðan gekk ég fyrir Réttartangann og kastaði þar sem ég fékk tvo urriða í júlí. Eftir nokku köst tók 1,5 p urriði warson fancy fluguna.

Venjulega er ég einn með sjálfum mér við heiðarvatnið og eini félagsskapurinn er himbrimi og álftir ef eiginkonan er ekk með í för. Núna sá ég til mannaferða í hlíðinni ofan við vatnið að vestanverðu. Einhverjir voru að reka fé. Ég gekk yfir á norðurbakkann og sé hvítt torfærutröll birtast í hlíðinni ofan við vatnið þar. Fólkið sló upp tjaldi. Ég veiddi vesturbakkann á Breiðuvíkinni en þar hef ég aldrei fengið fisk. Sá sem sló upp tjaldinu kom niður í Breiðavíkina og kastaði út fyrir henni miðri. Hann setti strax í vænan urriða. Ég hélt áfram að kasta af vesturbakkanum og ekkert gerðist. Sem var eðlilegt því það var engin fluga á taumnum. Ég sæki þá stöngina með droppernum og kasta nokkrum sinnum. Fæ öfluga töku og landa skömmu síðar 3.5 punda urriða sem tók watson fancy púpuna.

Síðan tók ég tjaldbúann tali og hann reyndist hafa nokkra reynslu af vatninu. Faðir hans hafði verið í sveit á næsta bæ á sjöunda áratug síðustu aldar og í gegnum þau tengsl hafði hann fengið veiðileyfið. Það var ansi gaman að hitta loks einhvern sem þekkti aðeins til vatnsins því það eru ekki margir sem nenna að leggja það erfiði á sig sem fylgir því að komast að því til að veiða. Þarna var ég búinn að fá nóg af veiðinni. Pakkaði öllum búnaði niður og hélt í gönguna heim mjög sáttur við daginn. Afrakstur ferðarinnar voru fjórir urriðar Tveir 1,5 p, einn 2 p og einn 3,5 p.

Veiðibloggið mitt er til vitnis um að mínar veiðilendur eru fyrst og fremst vötn og bráðin silungur. Ástæðan er verð á laxveiðleyfum því ekki skortir áhugann. Við hjónin létum þó verða af því að kaupa veiðileyfi á efsta svæðinu í Norðurá í síðustu viku. Norðurá er ein besta laxveiðiá landsins og rennur fram hjá kofanum okkar í sveitinni. Það er því merkilegt að maður skuli ekki hafa gert það að reglulegum viðburði að veiða í ánni. Vissulega vitum við hvar staðirnir eru sem vert er að kasta í en höfum litla hugmynd um hvar fiskurinn liggur. Slík þekking kemur með reynslunni. Veiðisvæðið var frá Símastreng sem er rétt neðan við bæinn Háreksstaði og upp að brúarhylnum við Fornahvamm. Þetta er efsta svæðið í ánni og oft kallað Norðurá – Fjallið. Það eru seldar þrjár stangir á svæðinu og vorum við með þær allar í félagi við Stefán frænda eiginkonunnar og Magga mág.

Tvisvar áður hef ég rennt færi í Norðurá. Í fyrra skiptið háttaði þannig til að Dóri Nikk, fyrrum veiðivörður við ána og fændi eiginkonunnar, birtist í dyrunum á kofanum okkar uppi í dalog segir við tengdapabba: „Halli, nú ferðu í ánna.“ Veiðverðinum var nefnilega algerlega misboðið því hjón nokkur sem áttu veiðina létu ekki sjá sig með veiðistöng við ánna því þau voru svo upptekin við kojufyllerí. Á þessum árum var ég lítið við veiði en fékk þó að renna í einn hylinn og varð meira að segja var. Í seinna skiptið keyptu ég og bróðir eiginkonunnar einn dag í ánni en við vorum frekar óheppnir með veðrið. Veiðidagurinn var sólríkur með eindæmum og einn af mörgum þurrkadögum enda fengum við ekki titt.

Í þetta sinn voru aðstæður okkur hagfelldar þannig að við vorum frekar bjartsýn um að við færum ekki fisklaus frá ánni. Það var töluvert mikið vatn í henni eftir þónokkrar rigningar í vikunni. Það stytti upp skömmu áður en við hófum veiðar síðdegis á föstudeginum. Síðan sjatnaði smátt og smátt í ánni á meðan við vorum að veiðum þessa þrjá daga. Algerlega kjöraðstæður. Við hjónin hófum veiðar efst í ánni í Hvassármótum, Brúarhyl við Fornahvamm og í Klapparhyl. Urðum ekki vör. Á fjórða veiðistað sem er á milli Kattarhryggjar og Kattarhryggsfossar tók sex punda og 69 cm Guðrún að veiða í Poka. Króksfoss í baksýn og laxinn á varla í vandræðum með að komast upp hann í svona vatni.

Morguninn eftir byrjuðum við í Króksfossi og Poka. Þar er örugglega alltaf fiskur. Samkvæmt veiðibókinni höfðu 26 af 52 fiskum sem höfðu veiðst til þessa verið skráðir í Poka. Best er að veiða þessa staði af suðurbakkanum en þá þarf að vaða ána. Núna var svo mikið vatn að nauðsynlegt var að halda í frúna svo hún færi ekki á flot. Enginn náðist nú fiskurinn svo við Reyndum næst ofan við Króksbrú. Síðar í ferðinni sáum við eina sex laxa neðan við brúna. Þar hefur hann nú ekki haldið sig í gegnum tíðina. Ef til vill var það vatnsmagnið sem olli því að fiskurinn lá þarna. Næst héldum við í Neðri – Ferjuhyl og þar settum við í einn þriggja og hálfs punda lax. Aftur var það stærri gerðin af rauðri francis túpu sem hann tók. Við héldum áfram að reyna við Ferjuhylinn eftir að hafa landað laxinum því það var fiskur í flugunni. Syndilega renn ég til og dett kylliflatur á bakið í ánna. Næ að standa upp eftir smá volk en þá vill ekki betur til en að ég renn aftur og þá skutlast ég á magann. Upp rís ég að nýju, rennandi blautur, gleraugun skökk og háfurinn horfinn. Háfinn fann ég síðan á botni árinnar. Skrönglaðist rennblautur á land. Fer úr veiðijakkanum og þá stekkur auðvitað vænn lax fyrir aftan mig. Ég sný mér við, veð út í ánna og hvað haldið þið? Ég renn aftur og flengist aftur fyrir mig og á bólakaf. Sem betur fer var hlýtt þannig að ég reis rennblautur á fætur og kastaði á fiskinn sem stökk. Hann þreif í fluguna en festi sig ekki þannig að við héldum heim í hús í hádegishlé.

Á seinni vaktinni á laugardeginum veiddum við neðstu staðina. Byrjuðum í Símastreng eða því sem við héldum að væri Símastrengur og þótti okkur sá staður ólíklegur. Næst í Hvammshyl, síðan var það Beinhóll og Snagafit. Enduðum síðan í Skógarnefi sem er sennilega ónýtur staður nú. Þegar við komum úr Skógarnefinu sér eiginkonan að Maggi mágur er kominn í Ferjuhylinn og það stekkur lax. Við ákveðum að líta á hann og það fór ekkert á milli mála hvað var í gangi. Hann var að brasa við að þreyta lax sem greinilega var af stærri gerðinni. Laxinn reyndist vera 12 pund og 81 cm. Greyið frekar sjokkeraður eftir meðferðina og um tíma hélt ég að við yrðum að aflífa hann sem hefði verið synd. Það tók hann um þrjár mínútur að ná sér nóg til að synda frá bakkanum og falleg sjón var að sjá hann synda hægt og virðulega út í strauminn.

Eftir þetta ævintýri héldum við Guðrún niður í Símastreng og núna vorum við á réttum stað. Ekkert líf virtist vera þar og ekki heldur í Hvammshyl. Reyndar var fiskur í Hvammshyl en laxarnir þar virtust vera fráteknir fyrir Stefán en úr þeim hyl landaði hann tveimur löxum. Sá stærri var um 8 pund. Þeim laxi var sleppt í samræmi við reglur.

Á sunnudagsmorgninum og síðustu vaktinni fórum við Guðrún aftur á efsta svæðið og köstuðum í hylinn þar sem við fengum lax á fyrstu vaktinni. Aftur settum við í ágætan fisk. Guðrún togaðist á við hann um stund en síðan losaði hann sig við fluguna og kvaddi. Í þetta sinnið var það flugan mýsla sem freistaði hans. Þegar upp var staðið reyndist þetta vera ágætis veiðitúr. Samtals átta laxar komu á land. Tveir úr Ferjuhyl, tveir úr Hvammsyl, einn úr hylnum fyrir neðan Kattarhryggsfoss, einn úr hylnum neðan við Olnboga, einn úr Poka og sá áttundi fékkst einhvers staðar á efra svæðinu. Núna er spurning hvort það verði gert að föstum lið að veiða í Norðurá?

Mér tókst að sannfæra Guðrúnu um að það gæti nú verið skemmtilegt að rölta yfir í Gullhamarsvatn í stað þess að láta nægja að veiða í Hólmavatni. Þessa dagana eru langar göngur ekki í uppáhaldi hjá henni. Þetta er svo sem ekki löng ganga en þar sem við höfum aldrei veitt í Gullhamarsvatni þá vorum við ekki alveg með það á hreinu hversu erfið þessi gangan er.

Um hálfþrjúleitið smurðum við nestið, skutluðum veiðgræjunum inn í bíl og ókum yfir þessar tvær heiðar og upp á þá þriðju til að komast að vötnunum. Vegaslóðinn upp á Hólmsheiðina frá Sólheimum er ekki fyrir hvaða bíl sem er en nýji bíllinn okkar sýndi að hann er kjörinn í svona hark. Slóðinn er 3,5 kílómetrar og verður ekki ekinn nema á gönguhraða. Eftir um það bil einn og hálfan kílómetra greinist slóðinn. Við tókum slóðan sem liggur austur fyrir Hólmsvatn. Þaðan gengum við yfir í Gullhamarsvatn.

Leiðin lá á milli Hólmavatns og Reiðgötuvatns. Hólmavatn sunnan við okkur og Reiðgötuvatn fyrir norðan. Eftir það var þægilegt rölt yfir mýrar og mólendi þar til komið var að Gullhamarsvatni. Við vatnið á meðan við snæddum kvöldmatinn veltum við fyrir okkur hvort við værum á réttum stað. Samkvæmt leiðarlýsingu er vatnið staðsett undir hamri sem ber heitið Gullhamar. Engan sáum við hamarinn hvernig sem við leituðum en í nokkurri fjarlægð í norðaustri sýndist okkur vera einhver klettamynd sem gæti verið hamarinn með dýra nafnið. Okkur fannst hann samt vera það langt í burtu að ónákvæmt væri að segja að hann stæði við vatnið.

Fiskurinn tók fluguna best, næst beituna en ekkert gekk með spúninn. Við hjónin höfum þrisvar sinnum veitt í Hólmavatni og í öll þau skipti hefur verið leiðindarok. Núna var staðan heldur betur önnur því það var logn lengst af á meðan við vorum við veiðar. Í umsögnum um Sólheimavötnin er sagt að best sé að veiða í dumbungi. Sú lýsing á ekki við um aðstæðurnar í þetta skiptið. Það var skýjað og hlýtt. Veiðin byrjaði rólega en eiginkonan landaði þó einum punds urriða fljótlega. Við færðum okkur aðeins til vesturs. Sáum fljótlega fisk vaka. Hentum letingjanum út, aðeins til hliðar við þar sem fiskurinn var að vaka því við ætluðum að kasta flugunni þar sem sýndi sig mest. Það hljóp nánast strax tveggja punda urriði á agnið. Settum þurrflugu undir og fljótlega fór urriðinn að taka hana einnig. Þegar aðeins slaknaði á skiptum við yfir í appelsínugulan nobbler og í fyrsta kasti tók. Síðan var skipt yfir í teal and black fluguútgáfuna og urriðinn tók hana einnig.

Þegar tók að dimma gengum við til baka yfir í Hólmavatn. Tókum að sjálfsögðu nokkur köst í Hólmavatni frá þeim stað þar sem Guðrún landaði þeim nokkrum í fyrra. Þar tók einn pundari beituna. Fiskurinn tók fluguna best, næst kom beitan en ekkert gekk með spúninn.

Undanfarna daga hefur verið einstaklega mikið staðviðri á heiðinni þar sem Heiðarvatnið er. Logn eða í mesta lagi hægur andvari dag eftir dag. Ég ákvað að kanna hvort Heiðarvatnið væri veiðanlegt við þessar aðstæður. Sagan sagði að best væri að veiða í vatninu eftir stranga suðvestan átt. Það átti auðvitað við um Veiðivíkina því urriðinn virðist leita inn í hana þegar blæs úr suðri.

Ég ákvað að veiða hringinn í kringum vatnið því ég hafði daginn fyrir mér og þóttist vera í ágætlega gönguhæfu ástandi. Var kominn að vatninu klukkan hálf ellefu að morgni. Byrjaði á vesturbakkanum við grjóthrúguna þar sem ég hef einu sinni áður fengið fisk. Varð einskis var og ályktaði að sjálfsögðu strax sem svo að í þessu veðurástandi væri vatnið óveiðandi. Kastaði hér og þar á leið minni fyrir víkina. Út af norðanverðum Réttartanganum varð ég í fyrsta sinn var við fisk í þessu vatni fyrir mörgum árum síðan. Í lygnunni sá ég greinilega að þarna myndast sund á milli grynninganna við bakkann og grynninga úti í miðju vatni. Mér þótti ekki ólíklegt að þarna gæti urriðinn haldið sig. Ég snaraði því af mér bakpokanum og óð út í vatnið þangað sem að auðvelt var að kasta út þar sem dýpra var. Eftir nokkur köst greip 1,6 punda urriði svartan nobbler. Að sjálfsögðu gaf ég þessu svæði meiri tíma og nokkrum köstum síðar greip annar nobblerinn. Sá var 2,2 pund. Þriðji urriðinn tók nobblerinn en hann var lítill og honum var sleppt.

Áfram var veitt eftir Réttartanganum, norður fyrir hann og síðan öll víkin norðan við tangann. Þegar ég er kominn inn í botn víkurinnar er ég aðeins farinn að þreytast því gangan var orðin ansi löng. Þótti af einhverjum ástæðum, sennilega vegna fyrri reynslu, botninn á víkinni þeirri ekki líklegur veiðistaður. Ákvað samt að kasta tvistar í víkina með kaststönginni. Nennti ekki einu sinni að taka af mér bakpokann. Í öðru kasti tekur myndarlegasti fiskur svartan toby. Sá reyndist vera 2,8 pund. Þá skipti ég yfir í fluguna og varð í tvígang var. Sennilega hefði ég á endanum náð öðrum ef ég hefði gefði þessu meiri tíma.

Nú var gengið fyrir víkina og kastað hér og þar. Einu sinni elti urriði sem skemmtilegt var að sjá í lygnu vatninu. Að lokum var gengið að þeim stað á vesturbakkanum þar sem oft hefur orðið vart við fisk. Að þessu sinni var ekkert að gerast þar. Nú var ég eiginlega búinn með orkuna þannig að ég lét þetta gott heita að þessu sinni.

Í vetur einsetti ég mér að finna tíma í sumar til að ganga inn að Djúpavatni og veiða síðan vötnin þrjú, Djúpavatn, Tangavatn og Krókavatn. Þessi vötn eru á mótum Borgarbyggðar og Húnaþings vestra. Krókavatn og Tangavatn tilheyra Borgarbyggð en Djúpavatn tilheyrir Húnaþingi vestra. Það er reyndar svo að ég er ekki viss um að ég sé með nöfn vatnanna á hreinu. Tengdafaðir minn kallaði fyrsta vatnið sem maður kemur að þegar maður gengur til austurs frá gömlu gryfjunum á Holtavörðuheiðinni Krókavatn og ég held að ég haldi mig við það heiti héðan í frá. Næsta vatn er merkt sem Tangavatn á kortum en ég hef heyrt tvö önnur heiti á þessu vatni, Hólmavatn og Reipavatn. Það væri fróðlegt að heyra í staðkunnugum og fá á heiti vatnanna á hreint. Því miður hef ég ekki lengur aðgang að vitneskju tengdaföður míns en hann hefði eflaust getað frætt mig betur um heiti vatnanna.

Tangavatn er austan við Krókavatn og Djúpavatn norðaustan við Tangavatn. Stutt er á milli vatnanna og þetta er frekar auðveld ganga. Ekki mikið á brattann og aðeins lágir hólar og ásar. Ég gekk til norðausturs frá þeim stað sem ég skildi við bílinn því mér þótti líklegt að þá gengi ég beint á Djúpavatn. Það stóð heima því eftir um það bil hálftíma göngu var ég kominn að vatninu. Veðrið var gott og stillt nema að þegar ég ætla að hefja veiðar í Djúpavatni fer að rigna í logninu og það hreint svakalega. Vöðlujakkinn minn hélt engan veginn þessu vatnsflóði svo ég varð blautur strax í upphafi veiðiferðar. Það gerði svo sem ekki mikið til því það var hlýtt. Vatnið fannst mér vera ágætlega veiðilegt. Við vatnið hafði ég félagsskap Himbrimans. Fuglinn sá er alltaf merki um að í vatninu sé fiskur. Einnig var álftapar við vatnið. Mér varða ekkert ágengt við veiðarnar í Djúpavatni fyrir utan að einn fingurlangur silungur greip fluguna.

Ætli klukkan hafi ekki verið að nálgast sex þegar ég ákvað að segja þetta gott í Djúpavatni og gekk til baka yfir í Tangavatn. Ég gaf vatninu ekki langan tíma því ég ætlaði að skoða Tangavatn einnig og ljúka veiðum í Krókavatni. Ég kom fyrst að norðurbakka Tangavatns. Þar sé ég að mikil froða var við vatnsbakkan. Stundum hef ég heyrt að þessi froða sé merki um fisk en það þarf ekki endilega að vera svo. Froðan er merki um lífræn efni í vatninu sem báran og vindurinn þeyta upp og við það myndast froðan. Ég kastaði nokkrum sinnum þarna á norðurbakkanum því mér þótti ekki óveiðilegt þar. Gekk síðan eftir vesturbakkanum og kastaði hér og þar. Um það bil miðja vegu sé ég að það er örstutt yfir í Krókavatn og ég sé bílinn blasa við uppi á ásnum þar sem ég skildi við hann. Mér þótti ágætt að sjá hve stutt var á milli vatnanna þannig að það yrði lítið mál að rata ef skyggni dapraðist. Tangavatn er grunnt vatn og velti ég fyrir mér hvort það botnfrysi að vetrum. Ekki veit ég það en auðvitað er hugsanlegt að það séu einhverjir pollar sem fiskurinn getur sótt í þegar frystir. Ég ákvað að ganga suður fyrir vatnið í von um að þar væru vænlegir staðir. Ekki varð ég var við fisk en á stærsta tanganum við vatnið vakti gróðurinn athygli mína. Mikið var um burnirót á tanganum og á göngu minni eftir honum sé ég óvenju þéttar breiður af hreindýramosa. Ég sé dálítið eftir því að hafa ekki tekið myndir af hreindýramosanum en nennti ekki að taka af mér bakpokann til að sækja ljósmyndagræjurnar.

Þegar hér er komið við sögu í gönguferð þessari er klukkan að nálgast hálfníu. Skyndilega hellist norðanfýlan yfir og öll kennileiti hverfa. Ég ákvað að rölta þennan stutta spöl yfir í Krókavatn því þaðan taldi ég að auðvelt yrði að rata að bílnum. Ég geng af stað. Ákveð að fylgja slóða sem þarna var því mér þótti það öruggara. Vissi að það var slóði sem lá í austur frá Krókavatni í átt að Tangavatni. Eftir þó nokkra göngu fara að renna á mig tvær grímur því ég kom að smápollum sem ég hélt að væru Krókavatn en svo reyndist ekki vera. Gekk áfram nokkra stund þar til sú hugsun læðist að mér að ég sé kominn í vandræði. Ákvað að prófa hvort Google maps hjálpaði eitthvað sem það gerði ekki. Forritið varaði mig bara við því að það væri erfitt að staðsetja mig og að áttavitinn gæti verið ónákvæmur. Núna var aftur farið að rigna af krafti. Ég ákvað að fylgja slóðanum til baka. Í versta falli yrði ég að hanga þarna þar til þokunni létti en af slóðanum ætlaði ég ekki. Eftir nokkra göngu kem ég að hliðarslóða sem ég taldi að lægi að Krókavatni. Sá slóði endaði í engu svo ég hélt til baka. Að endingu fann ég slóðann að Krókavatni og þá létti þokunni um stund. Mikið varð ég því feginn. Reyndi að veiða þar án árangurs og gekk síðan upp í bíl. Á meðan ég geng þann stutta spöl mætti þokan aftur. Ég held að ég láti mér þetta að kenningu verða og fái mér gamaldags áttavita. Þá þarf ég ekki að treysta á batterísgræjur og samband við gervihnött.

Veiðideild Smíðaklúbbsins Granda fór í sína tuttugustu veiðiferð dagana 7. – 9. júlí 2022. Samkvæmt Veðurstofunni átti veðrið að vera æði misjafnt þessa daga og ekki byrjaði það vel því send var út veðurviðvörun vegna roks á fimmtudeginum. Vindurinn átti síðan smátt og smátt að ganga niður á föstudeginum og eftir það átti að vera ágætis veður.

Við leigðum hús í grennd við vötnin og þegar við mættum á svæðið um eittleitið var veðrið orðið snælduvitlaust. Það stoppaði okkur ekki og haldið var til veiða þegar búið var að losa bílana. Fyrir nærsýnan gleraugnaglám eins og mig var þetta skelfilegt og í tvígang mátti ég taka á sprettinn á eftir gleraugunum. Merkilegt að þau skyldu koma heil út úr þessu. Ég varð að gera mér að góðu að veiða gleraugnalaus því ekki héldust þau á nefinu. Ég byrjaði á gamalkunnum stað á tanganum í Arnarvatni á meðan félagi minn veiddi í víkinni sem Örn heitinn veiddi svo vel í í ferðinni 2020. Þegar út á tangann var komið voru slík læti í veðrinu að þar var varla stætt. Enda fór svo í eitt skiptið að vindkviða kom mér að óvörum og feykti mér um koll. Ég steyptist fram fyrir mig og skall á magann í vatnið. Sem vetur fer var grunnt þar sem byltan varð.

Fljótlega fór fiskur að taka grimmt. Ég endasentist á milli þeirra tveggja stanga sem ég var með úti og eftir um það bil þriggja tíma veiði var ég kominn með tólf ágæta urriða. Þegar ég síðan kem í víkina þar sem félagi minn var enn við veiðar segir hann farir sínar ekki sléttar. Nákvæmlega sama hafði hent hann. Vindkviða sem hann fékk beint í fangið feykti honum um koll svo hann endasentist á bakið í vatnið. Á meðan við vorum að brasa við veiðar við þessar ómögulegu aðstæður var þjóðveginum lokað því það þótti of varasamt að vera á ferð í þessu veðri.

Um kvöldið var skálað fyrir föllnum veiðifélaga og vini því félagi Örn féll frá snemma í vor eftir baráttu við erfið veikindi. Við rifjuðum upp fyrri veiðiferðir Smíðaklúbbsins en þær eru orðnar þónokkuð margar. Samkvæmt skráningum tölfræðisérfræðing hópsins eru ferðirnar orðnar tuttugu og í þeim hefur 908 silungum verið landað.

Veðurstofan var alveg með þetta því spáin virtist ætla að ganga eftir. Vindur var heldur minni á föstudeginum en hann gekk niður eftir því sem leið á morguninn. Hann var samt ansi sterkur. Þennan morgun náði ég að landa sjö silungum í Harðarvatni. Þeir fengust á tanganum fyrir miðju vatni en þar höfðu félagar okkar veitt í bálviðrinu deginum áður. Tveir af silungunum hjá mér voru bleikjur og á dularfullan hátt hvarf ein þeirra. Grunur beinist að varginum. Sennilega hefur veiðibjalla eða minnkur gert sér hana að góðu.

Eftir hádegið á föstudeginum datt vindurinn niður í dúnalogn. Því miður var það ekki bara vindurinn sem datt niður því það gerði veiðin einnig. Silungurinn hætti að taka. Þegar upp var staðið hafði ég landað nítján silungum og hópurinn sextíu alls.

Ók eiginkonunni í vinnuna og brenndi síðan austur í Þingvallavatn. Ákvað að kynna mér betur aðstæður í Vatnskoti, Öfugsnáða og Nes og Nautatanga. Ég hef mun meira veitt í landi þjóðgarðsins á austurbakkanum og finnst ég vera farinn að þekkja það svæði nokkuð vel. Samkvæmt veðurspánni átti að vera stillt veður þannig að ég reiknaði með að sjá vel hvernig botnin liggur á þessum svæðum.

Þegar ég legg bílnum í Vatnskoti er heilmikið líf þar því tjaldbúarnir voru allir að græja sig fyrir ævintýri dagsins. Þegar ég kem niður að vatninu er einn veiðimaður þar fyrir. Hann er búinn að landa einni bleikju sé ég og hún er væn. Ég hef einu sinni áður svo ég muni reynt að veiða þarna og þá fékk ég eina bleikju örlítið austar. Núna varð ég ekki var þann tíma sem ég staldraði við þarna og ekki sá ég að veiðimanninum sem var fyrir gengi betur.

Næst lá leiðin á Öfugsnáða. Þar var einnig veiðimaður fyrir en hann lét sig fljótlega hverfa. Mér sýndist hann vera fisklaus. Ég held að ég hafi tvisvar áður reynt að veiða út af Öfugsnáðanum og í hvorugt skiptið fékkst fiskur.

Þriðja stopp var í Nes og Nautatanga. Þar hef ég að ég held veitt tvisvar áður. Í fyrra skiptið fékkst ein bleikja sem Guðrún náði á spún. Þetta svæði finnst mér spennandi og hef hug á að kynna mér það betur. Mér skilst að bleikjan taki að birtast þarna síðsumars þannig að kannski geri ég mér ferð aftur á Nes og Nautatanga í ágúst.

Manni finnst meira verða úr sumrinu ef maður nýtir tímann frá því að vinnu lýkur til kvölds til útiveru. Mér finnst til dæmis kjörið að skjótast austur í Þingvallavatn eftir vinnu og veiða til kvölds. Þetta gerði ég á miðvikudaginn og ók af stað úr bænum í björtu veðri og kyrru. Á Þingvöllum var heldur þyngra yfir en þó var veðrið mjög gott. Skýjað og suðvestan gola. Ég lagði bílnum í litla stæðið ofan við veiðisvæðið sem er á milli Hlíðarkróks og Ólafsdráttar. Dröslaðist síðan með ærinni fyrirhöfn niður grjótin og í gegnum kjarrið þar til komið var að vatninu. Setti léttu græjurnar mínar saman og veiddi síðan meðfram bakkanum fram og til baka.

Ég varð í tvígang var þannig að ég var nokkuð viss um að það væri fiskur á svæðinu. Engan fékk ég þó tökuna fyrr en ég hnýtti Marfló á tauminn og kastaði í átt að Búrfelli. Þá fékk ég öfluga töku. Ég fann strax að þessi fiskur var heldur öflugri en aðrir sem ég hafði fengið í vatninu. Hann hreinsaði sig tvisvar upp úr vatninu og ég gat ekki betur séð en að þetta væri urriði.

Það reyndist rétt því á land kom fjögurra punda urrið. Nú spyr ég hvort eitthvað sé að breytast í Þingvallavatni? Í þeim tveim veiðiferðum sem ég hef farið í vatnið í ár hafa fjórir silungar komið á land. Þrír þeirra hafa verið urriðar og aðeins einn var kuðungableikja. Getur verið að urriðastofnin sé að styrkjast verulega og þá á kostnað bleikjunnar?