Upphaflega skrifað 6. júlí 2002.
Það er að verða ljóst að Arnarvatnsheiðin er ekki minn staður. Þrisvar hef ég haldið þangað til veiða. Einu sinni með gömlum félaga mínum úr Breiðholtinu. Sú ferð skilaði örfáum fiskum og þeim litlum. Við fórum upp á Arnarvatnsheiðina að sunnanverðu og satt best að segja veitti ekki af öflugum bílum til að komast á leiðarenda þeim megin frá. Maður var eiginlega aðfram kominn þegar maður loks var kominn að skálanum við Arnarvatn litla. Þar sat fyrrverandi nágranni foreldra minna úr Seljahverfinu einn manna. Hann reyndist vera mjög svo hrifinn af Arnarvatnsheiðinni til veiða og frásagnir hans hljómuðu eins og hann þekkti heiðina vel. Aðrir voru ekki við veiðar á heiðinni.
Einn af þeim svo voru með í þessum veiðitúr kom með veiðafæri sem kallast Otur. Hér er lýsing á því hverngi veiða má á slíkt veiðafæri. Oturinn samanstendur af trébretti sem er þyngt að neðan þannig að það flýtur upprétt í vatninu. Hann er hannaður með sérstökum festipunkti sem veldur því að hann leitar út á vatnið og frá veiðimanninum þegar gengið er meðfram bakkanum. Við aðallínuna eru festar margar flugur eða spúnar sem dragnast á eftir brettinu. Með því að ganga á jöfnum hraða getur veiðimaðurinn dekkað stórt svæði á yfirborði vatnsins og náð mun lengra út en hægt er með venjulegu kasti. Þegar fiskur tekur eina af flugunum dregur veiðimaðurinn allt tækið inn til að ná fengnum.
Hér er lýsing á veiðafærinu á Ísmús.
