Árviss ganga okkar hjóna í Heiðarvatnið var farin á sunnudaginn var. Veðrið var frábærlega fallegt eins það reyndar var mest alla vikuna á undan. Við höfðum vit á því að ganga í rólegheitum upp að vatninu og að stoppa nokkrum sinnum til að enda ekki í algeru svitabaði. Það var það hlýtt að við svitnuðum þrátt fyrir hægaganginn. Þegar að vatninu kom ákváðum við að ganga austur að klettinum við vatnið út af Grunnuvík. Þar sem Guðrún fiskaði svo vel um árið. Ég ætlaði síðan að ganga áfram aðeins suður fyrir einu sprænuna sem rennur í vatnið og veiða eftir bakkanum til baka í átt að klettinum.
Veðrið var algerlega frábært til flugukasta. Smávegis austanblær og hlýtt. Undanfarnar vikur höfðu verið miklar rigningar þennig að það var töluvert hátt í vatninu þrátt fyrir að það hafði ekki rignt dagana á undan. Ég varð lítið var við líf þarna á suðurbakkanum en náði þó að landa einum rétt rúmlega punds urriða. Vatnið út af sprænunni sem er á austurbakkanum er frekar grunnt en botninn þægilegur að vaða þannig að þar er hægt og nauðsynlegt að vaða mjög langt út. Síðan er hægt að kasta í allar áttir á meðan maður fikrar sig áfram í átt að klettinum. Út af klettinum breytist botninn og verður grýttari. Þar var mikill fiskur eitt árið en ekki nú. Ég náði öðrum urriða skömmu áður en ég kom að grýtta botninum. Sá fiskur var um tvö pund. Djúpt út af klettinum tók síðan annar bærilegur en hann slapp. Allir tóku þessir urriðar gulan spinner. Guðrún varð hins vegar ekkert vör. Það var greinilegt að fiskurinn lá dúpt úti.
Við ákváðum að veiða norðurbakkann um kvöldið og fram í myrkur. Slepptum að veiða Veiðivíkina en veiddum Breiðuvíkina alla. Þar landaði Guðrún tveimur smáfiskum sem hún gat sleppt aftur. Ég sagði að við yrðum að prófa af bakkanum við skeifuna áður en við hættum. Þangað gengum við saman og frúin settist niður í múkann mosann og ætlaði mér greinilega að byrja. Sagðist bara ætla að sitja þarna og hafa það notalegt. Ég tók það nú ekki í mál. Sagði að ég hefði landað síðasta fiski og nú væri komið að henni. Saman óðum við út í og ég hóf ræðuna um aðstæður þarna og hvar líklegast væri að fá fiskinn. Benti henni á stóran stein á botninum og ætlaði að segja henni að kasta fyrst hægra megin út við steininn því þar dýpkaði snögglega og kasta alltaf lengra til vinstri í næstu köstum. Oft tæki fiskur þar sem grynnkaði og því nær landi kæmi hann eftir því sem dimmar varð.
Ég náði aldrei að halda ræðuna um aðstæður því við heyrðum skvamp vinstra megin við okkur og frekar nálægt landi. „Kastaðu á hann, kastaðu á hann“; kallaði ég. Það gerði Guðrún og það var strax gerðar atlögur að spúninum og í atlögu þrjú festi hann sig. Guðrún landaði síðan glæsilegum fögurra punda hæng. Næst kastaði ég svörtum nobbler á grynningarnar og fiskur tók hann ákveðið. Honum var landað og síðan tveimur til viðbótar. Þá tók Guðrún aftur við. Óð út frá Skeifunni og tók fjórða fiskinn á þessari slóð. Allir voru urriðarnir 3,5 – 4 pund. Ég landaði að lokum einum enn á spinner. Þá vorum við komin með sjö nokkuð væna fiska og einn lítinn.
Heimgangan var eins og hún var. Hnén voru aðeins farin að kvarta og axlirnar á mér farnar að loga þegar við loksins komum að bílnum. Aflinn seig töluvert í þannig að það var ágætt að við hættum veiðum þegar við gerðum. Ég er nokkuð viss um að við hefðum getað landað fleirum ef við hefðum haldið áfram en maður verður að kunna sér hóf. Klukkan var orðin tvö um nóttina þegar við komum í hús.
