Manni finnst meira verða úr sumrinu ef maður nýtir tímann frá því að vinnu lýkur til kvölds til útiveru. Mér finnst til dæmis kjörið að skjótast austur í Þingvallavatn eftir vinnu og veiða til kvölds. Þetta gerði ég á miðvikudaginn og ók af stað úr bænum í björtu veðri og kyrru. Á Þingvöllum var heldur þyngra yfir en þó var veðrið mjög gott. Skýjað og suðvestan gola. Ég lagði bílnum í litla stæðið ofan við veiðisvæðið sem er á milli Hlíðarkróks og Ólafsdráttar. Dröslaðist síðan með ærinni fyrirhöfn niður grjótin og í gegnum kjarrið þar til komið var að vatninu. Setti léttu græjurnar mínar saman og veiddi síðan meðfram bakkanum fram og til baka.
Ég varð í tvígang var þannig að ég var nokkuð viss um að það væri fiskur á svæðinu. Engan fékk ég þó tökuna fyrr en ég hnýtti Marfló á tauminn og kastaði í átt að Búrfelli. Þá fékk ég öfluga töku. Ég fann strax að þessi fiskur var heldur öflugri en aðrir sem ég hafði fengið í vatninu. Hann hreinsaði sig tvisvar upp úr vatninu og ég gat ekki betur séð en að þetta væri urriði.
Það reyndist rétt því á land kom fjögurra punda urrið. Nú spyr ég hvort eitthvað sé að breytast í Þingvallavatni? Í þeim tveim veiðiferðum sem ég hef farið í vatnið í ár hafa fjórir silungar komið á land. Þrír þeirra hafa verið urriðar og aðeins einn var kuðungableikja. Getur verið að urriðastofnin sé að styrkjast verulega og þá á kostnað bleikjunnar?
