Upprunalegur texti skrifaður 20. ágúst 1994
Þrátt fyrir að það sé góð skemmtun að eltast við lax þá hef ég ekki iðkað þá iðju neitt sérstaklega mikið. Þess vegna hef ég ekki landað mörgum löxum um æfina en þeir eru samt nokkrir því einstaka sinnum hef ég nú leyft mér að renna færi í laxvæðiá. Ástæðurnar fyrir þessu eru að sjálfsögðu fjárhagslegar. Of margir ríkir útlendingar hafa áhuga á að eyða peningunum sínum á Íslandi og af þeirra sökum geta veiðiréttareigendur verðlagt þessa auðlind sína upp úr öllu valdi. Í seinni tíð hefur ríkum Íslendingum einnig fjölgað þannig að laxveiði er bara fjarlægur draumur fyrir venjulegan mann.
Fyrir næstum því þrjátíu árum þegar ég var rétt að byrja að kasta línu í vatn ákváðum við að leggja leið okkar niður á Mýrar alla leið út í Straumfjörð. Þar átti eiginkonan ættingja sem Halla tengdapabba langaði að heilsa upp á. Á meðan hann skrapp inn í kaffi fórum við Guðrún með Hörpu litlu með gömlu veiðistöngina hans Halla og nýju Hercon stöngina mína í Stóra Lón og ætluðum okkur að veiða fyrsta laxinn. Ég verð að viðurkenna að mér þykir ekkert sérlega mikill sjarmi yfir fyrsta laxinum því þetta er bara eldisfiskur sem eigendur jarðarinnar setja í lónið. Eigendur jarðarinnar bjuggu lónið til árið 1990 með stíflugerð og settu eldisfisk, bæði lax og silung í það. Fiskurinn virðist hafa nóg æti því hann getur lifað í lóninu allt árið. Samgöngur við sjóinn eru nægar til að marfló og annað æti berst inn í lónið.
Sá sem seldi okkur veiðileyfið sagði okkur að best væri að vera með maðk. Sagði að laxinn tæki eiginlega ekkert annað. Sem betur fer þá áttum við smávegis af maðki og vorum ekki lengi að landa þeim fimm löxum sem mátti veiða. Allir voru þeir litlir en seinna heyrði ég frétt af ungum dreng sem landaði 43 punda laxi þarna. Skammt frá okkur var fólk með erlendan gest og ekkert gekk hjá þeim. Fjölskyldufaðirinn rölti til okkar og spurði hvað sætti því hann sá að við drógum hvern fiskinn á land á fætur öðrum. Það var auðvitað maðkurinn sem gerði gæfumuninn svo við gáfum þeim nokkra. Mikið var þakklætið því fljótlega fóru þau einnig að draga laxana á land.
Þegar við vorum aftur komin í kofann okkar í Norðurárdal fremra var hafist handa við að verka fiskinn. Við Guðrún ætluðum að henda hausunum en það tók Halli ekki í mál. Í hans heimi var allt nýtilegt nýtt og að henda mat var einfaldlega ekki í boði. Hausana tók hann og sauð í kvöldmatinn. Nútímakynslóðinn gæti margt lært í þessum efnum af fyrri kynslóðum sem voru mótaðar af harðri lífsbaráttunni í þessu óblíða landi okkar.
