Ég hef um nokkra hríð velt fyrir mér kaupum á nýjum gítar. Ekki er það nú vegna þess að það sé bráð þörf en mig hefur svo sannarlega langað í nýjan. Ástæða löngunar í nýjan gítar var samt ekki bara löngun í nýtt leikfang. Ég spila fingrapikk og með gítarnögl nokkuð jöfnum höndum. Þegar ég spila fingrapikk á gítarinn þá reynir meira á neglurnar og seinni árin hef ég tekið eftir því að neglurnar eru gjarnari á að brotna en áður. Mig langaði að geta magnað gítarinn upp en haldið í hlýlegan hljóm nælonstrengjagítarsins. Aukinn stirðleiki er einnig eitthvað sem fylgir þegar árunum fjölgar þannig að grennri gítarháls er óvéfengjanlega kostur. Þegar ég fór að leita að gítar sem hentaði rakst ég á NTX gítarana frá Yamaha og hreifst af. Sennilega hefði ég keypt einn slíkan ef þeir hefðu framleitt gítara fyrir örvhenta. Því miður þá er úrvalið af örvhentum gíturum sáralítið. NX gítararnir eru svokallaðir blendingsgítarar (crossover). Eftir að hafa skoðað úrval blendingsgítara fyrir örvhentan stóð valið á milli Cordoba Fusion 5 eða Taylor 214ce-n. Taylorinn varð fyrir valinu.
Nýi gítarinn er strengdur með nælonstrengjum og hálsinn er 48 mm breiður sem er mitt á milli breidd hálsins á hefðbundnum klassískum gítar (52 mm) og stálstrengja gítars (43 – 45 mm). Böndin eru 14 á hálsinum að þar sem hálsinn tengist búknum. Fingraborðið er aðeins bogskorið eins og á stálstrengja gítar en ekki flatt eins og á klassískum gítar. Gítarinn er með innbyggðum hljóðnema.
Gítarlík hljóðfæri eiga sér sögu sem telur í árþúsundum en saga hljóðfærisins eins og við þekkjum það í dag er heldur styttri. Antonio Torres frá Almeríu á Spáni er yfirleitt sagður faðir klassíska gítarsins. Hann gerði ýmsar breytingar á gítarnum og fullmótaði hönnun sína á árunum 1850 – 1860. Hönnun Torres gerði gítarnum mögulegt að vera fullgilt konsert hljóðfæri. Tarrega mótað síðan spilatæknina og Segovia lagði grunninn að því að gera klassíska gítarinn að virtu konserthljóðfæri. Þótt hönnun Torres hafi gert gítarinn hljómmeiri þá er vandi klassíska gítarsins er sá að hann er hljómlítill samanborið við önnur hljóðfæri. Þess vegna hentar hann betur sem einleikshljóðfæri þar sem spilað er í minni sölum frekar en sem samleikshljóðfæri eða þar salir eru stórir. Það er einnig frekar erfitt að spila á hann og mjög snúið að magna hljóðið upp án þess að það verði bjagað.
Gítarsmiðir hafa lengi reynt að brúa bilið á milli ólíkra tegunda gítara til að sameina það besta í báðum tegundunum. Spænskir gítarsmiðir gerðu til dæmis tilraunir í kringum 1960 með að brúa bilið á milli klassíska gítarsins og flamenco gítarsins. Báðar hafa þessar tegundir gítara eftirsóknarverð einkenni en báðar hafa þær einnig sínar takmarkanir. Ef það væri hægt að sameina kosti beggja tegunda í einum gítar væri til mikils unnið. Eftirsóknarverð einkenni klassíska gítarsins eru djúpur syngjandi tónn sem ómar lengi. Þetta hefur flamenco gítarinn ekki því hljómur hans er frekar hvass og ómar stutt. Það er hins vegar auðveldar að spila á flamenco gítarinn vegna þess að strengjahæðin er mun lægri sem gefur möguleika á mun hraðari spilamennsku. Gallinn er að þá eykst hættan á bandaskarki. Ástæða þessara tilrauna spænskra gítarsmiða var löngun flamenco gítarleikara tón sem lifði lengur en þeir vildu ekki tapa kostum flamenco gítarsins. Paco de Lucia sem var þekktasti flamenco gítarleikarinn hvatti til þessara tilrauna.
Á þessum tíma jukust vinsældir Bossa Nova tónlistarinnar sem var lágstemmd tónlist spiluð á litlum stöðum í Brasilíu og nælonstrengja gítarar voru mikið notaðir í þessa tónlist. Auknar vinsældir þesarar tónlistarstefnu kölluðu á stærri sali. Áhugi jazzgítaleikara á næslonstrengja gíturum jókst á sama tíma en áður spiluðu þeir mest megnis á stálstrengjagítara. Vandinn er samt áfram sá að þegar spilað var í stærri sölum þurfti að vera hægt að magna hljóðið upp í nælonstrengja gítarnum og það er erfitt að gera svo vel sé. Fyrst var eina leiðin að setja hljóðnema framan við gítarinn. Sú aðferð skilar náttúrulegasta hljóminum en er samt ómöguleg vegna hljóðendurkasts.
Fyrirtækin Ovation og Takamine voru brautryðjendur í að þróa blendingsgítara sem hægt var að magna upp. Þörfin sem ýtti undir þessa þróunarvinnu voru kröfur tónlistarmanna í jassi, poppi og kántrý um að geta notað nælon hljóminn á stórum sviðum. Fyrsti blendingsgítarinn frá Ovation kom á markaðinn árið 1971 og fyrsti Takamine gítarinn kom árið 1979. Takamine gítarinn var reyndar ekki blendingsgítar eins og við skiljum hugtakið í dag. Hann var í raun klassískur gítar sem hægt var að magna upp fyrir spilamennsku á stórum sviðum en mikilvægur í þróun blendingsgítaranna vegna hljóðnematækninnar sem gerði það mögulegt að magna nælonstrengina upp með betri árangri en áður.
Næsta tímamót í þróuninni var samstarf Gibson og Chet Atkins. Það samstarf skilaði sér árið 1981 í nælonstrengja gítar með hljóðnema sem gaf ekkert hljóðendurkast frá sér. Ástæðan var að hann var ekki með neinn hljóðbotn. Goodin Multiac gítararnir sem komu fram árið 1991 byggja á sömu hugmynd.
Taylor gítarinn minn er síðan næsta skref í þróun blendingsgítara með hljómbotni sem hófst með Ovation og Takamine gíturunum. Taylor fyrirtækið hóf framleiðslu á NS línunni sinni árið 2001. Í kringum árið 2012 hætti Taylor að skilgreina
blendingsgítarana sína sem sérstaka línu og framleiða núna Gand Consert og Grand Autitorium gítarana sína í bæði sálstrengja og nælonstrengja útgáfum. Núna er til dæmis hægt að fá Taylor 214ce stálstrengjagítar og nælonstrengjaútgáfan af þeim gítar væri Taylor 214ce-N sem er nýi gítarinn minn.
Helstu nýungar í Taylor blendings gíturunum er að hálsinn er boltaður við búkinn sem gerir það að verkum að viðgerðir á hálsinum eru auðveldari. ES-N rafkerfið er frábrugðið því sem áður var og hljóðmögnunin nær náttúrulegum hljómi gítarsins. Taylor fyrirtækið á ekki heiðurinn af því að vera fyrstir til að framleiða kúpt gripbretti en þeir eiga nú sennilega heiðurinn af því að gera það að staðalbúnaði á blendingsgíturum.
Þegar þetta er skrifað hef ég spilað dálítið á gítarinn og finn að kaupin voru ekki sóun á peningum. Nælonstrengirnir fara betur með neglurnar og það er auðvelt að spila á hann vegna þess að hálsinn er ekki eins breiður og á klassíska gítarnum en hann er aðeins breiðari en á stálstrengja gítarnum sem ég hef spilað mest á undanfarin ár. (Marin GPCPA4) Ég finn fyrir muninum en ég er ekki frá því að örlítil meiri breidd hálsins sé af hinu góða. Hljómurinn er mjúkur eins og maður ætlast til af klassískum gítar en samt ekki of dökkur. Það er greni toppnum sem á að gefa aðeins bjartari tón en ef það væri Sedrusviður í toppnum. Ég er virkilega sáttur við Taylorgítarinn þegar ég spila á hann án þess að tengja hann við magnara. Næsta grein verður sennilega um hvernig hann hljómar í gegnum Fishman Loudbox mini magnarann en hann er eini kassagítarmagnarinn sem ég hef aðgang að.